De auto, een kleine geschiedenis

– door Michael –

Waar de meeste overlanders een wereldreis als de onze jaren van te voren beginnen voor te bereiden, namen wij daar wat minder tijd voor. We gingen lekker impulsief en voortvarend te werk. Ook de zoektocht naar een geschikte auto liep voorspoedig, misschien iets té. Een kleine geschiedenis:

Ons initiële plan bestaat eruit om met een buscamper door heel Europa te reizen. In een laag tempo met de zon mee trekken in een door ons zelf uitgedachte camper, die we met wat hulp zullen bouwen (nou ja, wij ontwerpen ‘m, de professionele klussers bouwen ‘m, wij doen mee voor spek en bonen). We vinden een mooie lege bestelbus, een Mercedes Sprinter, automaat, geel, ruim. We noemen ‘m De Grote Zon. We beginnen enthousiast zelf met de eerste kleine klusjes om ‘m klaar te maken voor het grote verbouwen; leegtrekken, geluidsdemping aanbrengen, isoleren, fietsenrek installeren. Veel frustratie volgt, het resultaat van een overschatting van ons klustalent. Niet lang daarna besluiten we ons reisplan te wijzigen. We willen meer zien dan alleen Europa, en zijn opeens huiverig voor het planloos per dag bedenken wat we gaan doen en waar we naartoe gaan. Mijn heimwee naar Japan en de nogal exotische bestemmingen die je onderweg aandoet tijdens een overland reis die kant op, doen ons besluiten niet Europa, maar het land van de rijzende zon als eindbestemming te kiezen. 

En ja, daar zitten we dan met onze achterwielaangedreven bus, terwijl de door ons nieuwe voorgenomen route – Turkije, Georgië, Iran, Turkmenistan, Kazachstan, Oezbekistan, Tadzjikistan, Mongolië, allen inclusief bergpassen – schreeuwt om een 4×4 met lage gearing. Met wat valse hoop mail ik met het bedrijf dat voor Mercedes-Benz de ombouw doet van achterwielaandrijving naar vierwielaandrijving. Ze blijken vaker bestaande Sprinters om te bouwen naar 4×4, maar dat is met de bescheiden prijs van €19.000,- voor ons niet bepaald interessant. We besluiten op zoek te gaan naar iets anders. De Sprinter gaat de verkoop in en ik koop een obscure Lancia Kappa stationwagen om de zoektocht naar een andere auto voort te zetten. Onze perfecte BMW 5-serie is immers met licht verdriet verkocht omdat het wagenpark wat groot werd met de aanschaf van de Sprinter. 

Campers met vierwielaandrijving blijken, niet geheel onverwacht, dun gezaaid, waardoor onze zoektocht ons behalve door heel Nederland uiteindelijk ook naar Hamburg brengt. We voelen wel iets voor een pick-up met afzetunit, overwegen ook nog heel even een UAZ Bukhanka, maar schrijven die laatste na een proefrit af. De Russische bouwkwaliteit riekt naar goedkope wodka. Vrolijk en leuk als gimmick, maar minder geschikt om 35.000 kilometer mee te gaan rijden. We bekijken nog een oude 4×4 Mercedes die ooit dienst deed als schoolbus op IJsland. Erg charmant en zeldzaam (dus leuk wat mij betreft), maar de remkracht – of beter het gebrek daaraan – en de intens directe besturing doen me huiveren voor smalle bergpassen. Ik stel nog voor om een 4×4 met daktent te kopen, maar het gebrek aan binnenruimte en het telkens buitenom van de auto naar de tent moeten klimmen zijn voor Jantine twee breekpunten. In het voorjaar van 2019 hebben we in Namibië en Botswana drie weken ervaring opgedaan met een daktent, en vonden dat toen heerlijk, maar we denken dat het een heel jaar lang met alle soorten weer en wind het wat minder feest zal zijn.

We besluiten ons daarom te concentreren op een pick-up met afzetunit, en vallen voor de Bimobil Husky. Er staat er één in Hamburg die een dag na onze positieve bezichtiging wordt verkocht. Uiteindelijk vinden we er één in Eindhoven, met als dragende auto een Mitsubishi L200. We gaan kijken en verbazen ons over de goede staat. De buitenkant kan een likje verf gebruiken maar van binnen is de unit als nieuw. We wanen we ons in een tijdmachine naar 1998. We besluiten ter plekke dat dit ‘m wordt, en nemen de flinke kilometerstand en het gebrek aan airco voor lief. Desnoods zetten we de unit op een andere L200 denken we dan nog. 

Een dag later denken we alweer anders over dat laatste. Te veel gedoe, te veel geregel. De unit blijft op deze auto staan, en deze auto wordt klaargestoomd. Terugblikkend besluiten we een tikkeltje overhaast de unit vlageel te laten spuiten tijdens het wachten op het camperkenteken, we bestellen een airco voor de auto, we vervangen de veren en schokbrekers en we laten een set nieuwe banden aanrukken, wederom voortvarend. We noemen ‘m Vlaatje.

Na een paar ritjes weet ik wat ik al wist. We hebben weer een auto voor het rondritje Europa gekocht. 4×4 en lage gearing brengen deze auto prima op mooie plekjes in Schotland, Portugal of bovenop een berg in Italië, maar tienduizenden kilometers afgebeuld worden op wasbordwegen in Centraal-Azië en Mongolië is echt wat te hoog gegrepen door z’n zwaartepunt en omvang, en ook de kleine tank gaat niet goed passen bij de te verwachten afstanden tussen tankstations in Mongolië – 600 kilometer is daar geen uitzondering.

Schoorvoetend breng ik het nieuws aan Jantine die niet geheel tegen mijn verwachting in nogal boos en wanhopig reageert. Nóg een auto verkopen? Wéér op zoek naar iets anders? Nu nog? Maar wát dan? Om beurten negeren we mijn conclusie en de bijbehorende gevoelens, we modderen nog wat aan, schilderen nog wat door, bouwen nog een radio in, ruziën nog een paar keer. Na wat gesprekken met twee wijze vrouwen (“kies voor veilig en onverwoestbaar en laat je Vlaatje los”) en een terugblik op onze vrij fantastische reis in Namibië en Botswana ziet ook Jantine in dat een Land Cruiser met daktent of hefdak het enige goeie antwoord is. We doen – mentaal en letterlijk – afstand van de Bimobil met z’n douche, wc, keuken, kruidenrekje, grote bed, tweezits met tafel, koelkastje en radio. We doen afstand van een zee aan binnenruimte en comfort, we omarmen het kamperen. Dit hele reisplan ontstond omdat we meer buiten willen zijn, een Land Cruiser gaat ons er bij helpen. Het is half december 2019, vijf weken voor de geplande vertrekdatum en we hebben nog geen reisvoertuig. Impulsief en voortvarend, en nu opeens behoorlijk achter op schema. We zijn een beetje zenuwachtig of en hoe ’t nog gaat lukken, maar ook opgelucht dat we de knoop (weer) hebben doorgehakt. We slingeren onze Lancia aan, de zoektocht naar onze Land Cruiser gaat beginnen.