Altijd weer Terschelling

door Jantine

Verhaal van 3 april 2020

Zo. De Reizende Zon is weer op eigen bodem. Hoe je ons ook went of keert, we drijven ogenschijnlijk onoverkomelijk toch altijd weer naar ons Terschelling. Na een paar dagen in Hotel di Mamma (bekomen van de schrik), en een paar nachtjes in een tante haar Haarlemse stadshuis, konden we opeens voor twee weken in een leegstaand hokkie op dit eiland wonen. Het was een beetje een moeilijk besluit, zeker na het journaal van gisteravond waarin buureiland Ameland duidelijk maakte dat ze niet zit te wachten op toeristen, dus hebben we ons licht beschaamd geëxcuseerd bij binnenrijden op dit heilig stukje vooralsnog Coronavrije land (sorry we hebben geen ander huis, sorry wij komen echt in vrede, sorry we zijn niet verkouden, zelfs geen klein schraal snotterneusje, echt sorry dat wij bestaan). Gek genoeg zwaaiden er ruim acht mensen vanaf hun fiets en vanuit hun auto naar de onze toen wij van de haven naar ons hutje reden, alsof wij echt wel welkom zijn zo hier, of omdat we worden aangezien voor iemand anders.

We doen in één keer voor twee weken boodschappen en sluiten ons daarna op in onze keuken, in de duinen, op de waddendijk en in bed. En aan de eettafel, die we vanmiddag voor het grote tuinraam pal in de zon sleepten, zodat we daaraan vanaf morgen onze toekomst en wereldverovering kunnen gaan plannen (we hebben gekleurde stiften en A3-papier mee, dat moet goed komen). We doen een poging ons erbij neer te leggen dat we (in ieder geval) komend half jaar in Nederland zullen zijn en proberen het niet als “in de tussentijd” maar als onderdeel van de reis te zien (maar waarheeeeeen gaat die reis, waarheeeeeeen leidt de weeeeeg die we moeten gaan, waarvoooooor zijn wij op aard, wie weet wat er is achter ster en maan, hooooeeeee lang duurt nog de nacht, waaaaaar ligt het land waar we mogen zijn en wat is de taak die ons wacht?!! Mieke potverdomme Telkamp, tell us!). Wie het weet mag het zeggen, wij zullen het zeggen als wij het weten. Hou jullie taai! Of juist mals, dat is lekkerder. Tot de volgende update.