Een ode

– door Jantine –

Samenleven met mijn eigen James Dean is heel veel duin-zwerftochten, heel veel schelpen als cadeautjes, heel veel onverwachte rare vragen en heel vaak “weet je wat ook heel leuk zou zijn?”. Dat gaat dan meestal over één van z’n acht nieuwe businessplannen. Hij is loyaal, ondernemend, een goede kok en mantelzorger, hij is creatief en vindingrijk, weet van alles een heel klein beetje, en van auto’s bijna alles. Hij kan veel meer dan hij zelf denkt (zonnepanelen en stroom aanleggen, een keuken bouwen), praat even graag met alle soorten mensen, houdt van experiment en improvisatie, in klussen, koken en wandelen. Hij weet altijd met zijn ogen dicht de goede weg naar huis te vinden en kan extreem goed kijken, naar de wereld, naar details, veel beter nog dan ik. Hij houdt van helpen en van oplossen. Als hij chagrijnig is dan wil hij van die vieze Kinderreepjes eten, dan is het zo voorbij.

Ik werd 6,5 jaar geleden verliefd omdat hij zo goed kan inparkeren (ja sorry), maar viel vooral voor z’n flauwe grapjes, waar ik tegenwoordig nog steeds van iedereen het hardst om lach. Ik hoor aan z’n intonatie offie ergens opgewonden over is, zoals bij een hond zijn staart, verraadt bij hem zijn stem zijn enthousiasme, dat is in deze tijd met grote regelmaat. In ontspannen staat gaat ‘ie niet te stoppen raaskallen, heel vervelend en heel grappig. Hij heeft drie keer zoveel geduld als ik. Hij kust mij als de beste en is mijn grootste motivator. Om te schrijven, dingen uit te proberen, naar buiten te gaan, de wereld te ontdekken.

Een paar maanden geleden zeiden we onze banen op en verkochten we ons huis. We schreven toen op deze website dat we verhalen zouden maken over onze zoektocht naar vrijheid, ruimte, autonomie en avonturen. Ook al is de reis tot stilstand gekomen, de laatste dagen voelt het alsof die zoektocht nu pas echt begonnen is. Er borrelt en bruist van alles, onder onze huid en hersenpan. Er ontstaan langzaam (en hier en daar ook overhaast) honderd nieuwe plannen. Het is onverwacht een zoektocht in ons eigen Nederland geworden, maar de thema’s zijn hetzelfde. Zonder die James Dean van mij was de zoektocht niet eens half zo leuk, en was ik niet een kwart zo vol vertrouwen.

We varen terug naar ’t vaste land, Terschelling was een goede broedplaats.