Wij

Hoi, wij zijn Michael en Jantine, reizigers van De Reizende Zon. Hier lees je wie wij zijn, of waren voor de reis begon.

In de winter van 2013 matchen we op Tinder (allebei trots lid van Facebook-fanpage “Les Pains de Madeleine” – jazeker, het maisbrood van de Albert Heijn), op 2 januari 2014 gaan we op een eerste date naar de IKEA (Jantine wil een nieuw dekbedovertrek, Michael heeft een auto), op 18 januari verkeren we en de rest is geschiedenis: drie jaar later trouwen we, elk jaar vijf keer op vakantie (twaalf keer naar Terschelling, heel Europa door, naar Marokko, Japan, Namibië, Zimbabwe en Botswana) en nog eens drie jaar later besluiten we te gaan: banen opgezegd, huis verkocht, auto klaargemaakt. Dat is nu, februari 2020.

We houden van koffiestops bij buitenlandse tankstations, van buitenspelen, bergen en bergmeren, van Haruki Murakami en van naar de sauna gaan, van duinen en van heel lang wandelen, wel met een doel, niet van doelloosheid. We houden van opstaan voor de zon opkomt en van nieuwe plannen maken. We houden van langzaam aftasten en dan toch maar overgeven aan wat we nog niet kennen. We houden van eten koken, eten ruiken, eten eten, nieuwe dingen proeven. We houden van filmmarathons (nooit thuis, altijd in de bioscoop), spelletjes spelen (Jantine meer dan Michael), flauwe woordgrapjes (vooral Michael), heel per ongeluk een beetje dronken worden, fantaseren over later en van wakker worden samen.

Jantine over Jantine
Ik groei op in de Achterhoek (ben de penningmeester van mijn ponyclub en maak elke week een speurtocht door ons eigen bos samen met m’n zusjes). Op mijn vrije woensdagmiddagen maak ik als kind vrijwillig werkstukken (met uitgebreide literatuurstudies naar de chimpansee in de plaatselijke bieb), dat is dan mijn hobby. Op mijn elfde HTML ik als fangirl een eigen Harry Potter-website in elkaar en na m’n 17e studeer ik twee mislukte korte studies in Nijmegen, verhuis voor de opleiding journalistiek naar Utrecht (ik hou van mensen kijken en verhalen schrijven), verkoop kaartjes voor het filmtheater, ga me daar met marketing bemoeien, organiseer met de VPRO het Vlaams filmfestival in ’t LHC, werk dan bijna vijf jaar als hoofd marketing bij Cineville in Amsterdam (neem mijn vakantiedagen tot de laatste druppel op), creëer er een HR-functie voor mezelf, werk een jaar aan de ontwikkeling van personeel, beleid en organisatie en verlaat dan eind 2019 dat lieve warme nest voor het grote onbekende.

Ik wil meer buiten zijn, meer vrij zijn, meer creatief zijn, meer spelen en meer ruimte. Tijdens de reis ben ik degene die de research naar de mooiste plekken én de administratie doet, de (meeste) foto’s maakt, Michael en de auto navigeert (soms ook rijdt, het liefst met niemand in de buurt), de handwasjes maar niet de afwas doet en onze Instagram volschrijft.

Michael over Michael
In 1986 kom ik als eerste en enige kind van mijn ouders ter wereld. “Mis je geen broertjes of zusjes?”, vraagt de halve wereld mij. Nee, antwoord ik stellig. Omdat ik mijn ouders niet wil opzadelen met een gebrek aan gespreksonderwerpen besluit ik echter wel alle banen van mijn nooit geboren broers en zussen te gaan doen. Ik word autoverkoper, privéchauffeur, redacteur en dan hoofdredacteur bij een muziektijdschrift, (vrijwillig) boswachter, vrachtwagenchauffeur en service adviseur bij verschillende autodealers. U ziet; met de opleiding Vrijetijdsmanagement gaat de wereld voor u open.

In mijn vrije tijd besluit ik ook niet halfslachtig te werk te gaan. Ik focus me op auto’s (al 32 jaar bijzonder actief), BMX tien jaar (slecht), maak bouwpakketten van auto’s en vliegtuigen (slecht), focus me op elektronische muziek – house, techno, disco om maar eens iets te noemen (goed), ontdek het nachtleven (bijzonder grondig te werk gegaan), besluit een Citroen CX te restaureren (mislukt), besluit me te interesseren in Alfa Spiders en koop er één voor vele romantische polderritten (zeer goed gelukt), ik ontdek mede door Jantine wandelen (met volle overgave), ik haal m’n motorrijbewijs en koop een motor (rij te weinig) en ik verslijt boeken bij de vleet (op advies van Jantine vanaf nu op een e-reader, duizend kilo boeken mee op pad is ook zo wat). 

Tijdens de reis ben ik degene die de meeste kilometers rijdt, op de kaart naar slingerwegen en bergpassen zoekt, heel soms foto’s maakt (ik heb een analoge camera mee die ik nooit gebruik), met verrekijker de horizon afspeurt, zich bekommert over het onderhouden van de auto, de afwas doet en het menselijk contact met vreemden initieert.